Το έργο της, «Στους δρόμους του Καΐρου», θα παρουσιάσει στο Κάιρο η Καϊρινή συγγραφέας Πέρσα Κουμούτση

 

Αναδημοσίευση από το σάιτ ΠΥΡΑΜΙΣ NEWS

Είναι μία ανακοίνωση με ιδιαίτερη σημασία, καθώς απευθύνεται σε μία αγαπητή Καϊρινή συγγραφέα, ιδιαίτερα προβεβλημένη στην Ελλάδα, που έχει συνδέσει έντονα το όνομά της και το έργο της με την Αίγυπτο και τον μεγάλο Ναγκίμπ Μαχφούζ, ακολουθώντας τα βήματά του, και συνάμα καθώς έχει τιμήσει με την δουλειά της όλον τον Αιγυπτιώτη Ελληνισμό.

Έτσι, σύμφωνα με ανακοίνωση, «το Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Καΐρου και το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού-Παράρτημα Αλεξανδρείας έχουν την τιμή να παρουσιάσουν το τελευταίο βιβλίο της Αιγυπτιώτισσας συγγραφέως Πέρσας Κουμούτση, με τίτλο «Στους δρόμους του Καΐρου».

Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2015, στις 7.30 μ.μ στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου Καΐρου. Την συγγραφέα θα προλογίσει ο Διευθυντής του Ε.Π.Κ.Κ. και συγγραφέας Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος. Το βιβλίο θα παρουσιάσει η Δ/ντρια του Παραρτήματος Αλεξανδρείας του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού κα Σταυρούλα Σπανούδη, ενώ θα μιλήσει και η ίδια η συγγραφέας καθώς και ο ελληνομαθής Dr. Khaled Raouf μεταφραστής των βιβλίων της στα Αραβικά.

Να σημειωθεί ότι, παράλληλα, η Πέρσα Κουμούτση θα συμμετάσχει σε Διεθνές Λογοτεχνικό Συμπόσιο που θα λάβει χώρα τις προσεχείς ημέρες στην πρωτεύουσα της Αιγύπτου.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΡΣΑ ΚΟΥΜΟΥΤΣΗ

Η Καϊρινή, απόφοιτος της Αμπετείου, Πέρσα Κουμούτση αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Φιλοσοφική Σχολή του Αιγυπτιακού Πανεπιστημίου του Καΐρου, μετακόμισε στην Αθήνα. Τα πρώτα χρόνια δίδαξε στην ανώτερη εκπαίδευση, ενώ από το 1993 ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη λογοτεχνική μετάφραση από τα αραβικά και τα αγγλικά. Εκτός από έργα αγγλόφωνων συγγραφέων, έχει μεταφράσει το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Αιγύπτιου νομπελίστα λογοτέχνη Ναγκίμπ Μαχφούζ από τα αραβικά, καθώς και έργα σημαντικών Αράβων δημιουργών, όπως και αραβική ποίηση. Το 2001, τιμήθηκε για το σύνολο του μεταφραστικού της έργου από τα αραβικά με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη. Το 2006, το αιγυπτιακό κράτος τη βράβευσε για τη συνεισφορά της στα γράμματα. Έχει συμμετάσχει σε διεθνή λογοτεχνικά συνέδρια, ενώ κριτικά της κείμενα, πεζά και ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες, λογοτεχνικά περιοδικά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Από το 2002 μέχρι σήμερα έχει εκδώσει έξι μυθιστορήματα, τα περισσότερα με θέμα την Αίγυπτο. Το μυθιστόρημά της «Δυτικά του Νείλου» κυκλοφορεί ήδη στα αραβικά από τον Εθνικό Οργανισμό Μετάφρασης. Τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Το νέο της βιβλίο «Στους δρόμους του Καϊρου» έχει υπότιτλο «Περπατώντας με τον Ναγκίμπ Μαχφούζ- βασισμένο σε αληθινή ιστορία» και θα κυκλοφορήσει σύντομα στα αραβικά στη σειρά «Αwards» του Εθνικού Οργανισμού Βιβλίου της Αιγύπτου. Πρόκειται για ένα ταξίδι επιστροφής στο παρελθόν, στον χρόνο και τον τόπο του μεγάλου συγγραφέα Ναγκίμπ Μαχφούζ, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που τόν συναντά ξανά και ξανά στο διάβα της ζωής του. Ένα ταξίδι αυτογνωσίας, συνειδητοποίησης και προπάντων αποτίμησης ζωής. Μία εκ νέου αποτύπωση της σύγχρονης ιστορίας της Αιγύπτου έτσι όπως αναδύεται μέσα από τα έργα του μεγάλου δασκάλου, αλλά κυρίως μέσα από το πρίσμα της παράδοξης σχέσης που αναπτύσσεται ανάμεσα στα δύο κεντρικά πρόσωπα: απροκάλυπτη και χωρίς φτιασίδια, όμως τόσο, μα τόσο αληθινή.

Παρουσίαση στη Βιβλιοθήκη του Δήμου Ηλιούπολης

 

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η συνάντηση με τη συγγραφέα Πέρσα Κουμούτση, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Συζητώντας με τους συγγραφείς στη Βιβλιοθήκη».Η κα Κουμούτση μίλησε για την πολιτισμική πορεία του Ελληνισμού της Αιγύπτου, τη σχέση των δύο πολιτισμών και τη γνωριμία της με τον Νομπελίστα συγγραφέα Ναγκίμπ Μαχφούζ. Με τη συγγραφέα συνομίλησε η συγγραφέας και βιβλιοκριτικός Ελένη Γκίκα, ενώ αποσπάσματα διάβασε η Πωλίνα Γουρδέα. Παράλληλα προβλήθηκε οπτικό υλικό.

Παρουσίαση του βιβλίου από την Ματούλα Τομαρά-Σιδέρη

Παρουσίαση του βιβλίου: "ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΚΑΪΡΟΥ"

Κείμενο της Ματούλας Τομαρά-Σιδέρη για το βιβλίο

«Στους δρόμους του Καΐρου» Της Πέρσας Κουμούτση.

Το κείμενο της καθηγήτριας του Παντείου Πανεπιστημίου Ματούλας Τομαρά- Σιδέρη

 Έχουμε μπροστά μας ένα βιβλίο με τον τίτλο «Στους δρόμους του Καΐρου» γραμμένο από την Καϊρινή συγγραφέα και έγκριτη μεταφράστρια του Αιγύπτιου Νομπελίστα Ναγκίμπ Μαχφούζ, την Πέρσα Κουμούτση. Το βιβλίο διασώζει την πόλη του Καΐρου και μεταπλάθει σε τέχνη την εποχή, τον άνθρωπο, τον έρωτα, τον θάνατο, την ζωή. Η συγγραφέας προσεγγίζει το θέμα της με μεγάλη επιδεξιότητα και με βαθιά συναισθηματική επένδυση καλλιεργώντας την λογοτεχνία της Διασποράς. Είναι φανερό ότι μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου συναντώνται 2 ψυχές. Η ψυχή της Ελληνίδας που πάντα την συνοδεύει η Καϊρινή της εμπειρία, ακόμη κι αν οι τροπές της ιστορίας την απομάκρυναν από τον αγαπημένο της τόπο, Και η ψυχή της Αιγυπτίας, όπως αποτυπώνεται με τρόπο θαυμαστό στο έργο του Ναγκίμπ Μαχφούζ. Πρόκειται για μία ατμοσφαιρική μαρτυρία που μέσα από τα 18 υποκεφάλαιά της, τον πρόλογο και τον επίλογό της, αναδύεται ο χώρος, ο χρόνος αλλά και η πνευματική ταυτότητα του μεγάλου δασκάλου, του Ναγκίμπ Μαχφούζ.                 

 Όλα τα υποκεφάλαια αυτά τα προλογίζει με ένα μότο του Μαχφούζ που μαζί με τις συχνότατες αναφορές στο έργο του – αναφορές που τις συναντάμε σ ́ όλες σχεδόν τις σελίδες του βιβλίου – πλάθουν ένα θαυμαστό «περίπατο» γεμάτο με μηνύματα ζωής και αξίες όπως είναι εκείνες της ευγένειας, της ειλικρίνειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του πολιτισμού. Πρόκειται για μια παράδοξη καταγραφή που διέπεται εξ ολοκλήρου από την πνευματική οντότητα του Ναγκίμπ Μαχφούζ. Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι απ αυτόν έχει οικειοποιηθεί η συγγραφέας τον ρεαλισμό στον τρόπο γραφήςτης. Έναν ρεαλισμό που τον έχει μεταπλάσει και τον έχει προσαρμόσει στην Αιγυπτιώτικη λογοτεχνία.                             

 Η Πέρσα Κουμούτση υιοθετεί ένα όμορφο αφηγηματικό εύρημα – τον περίπατο με το ποδήλατο – σε όλους τους χώρους που έχουν μια σημασία γι αυτήν στην πόλη του Καΐρου και τελικά αφιερώνει το βιβλίο της στην Αίγυπτο, σφραγίζοντας έτσι την λογοτεχνία της Ελληνικής Διασποράς εκεί! Ακολουθώντας την στον πρώτο τόπο κατοικίας της βρισκόμαστε μπροστά στις Πυραμίδες. Γνωρίζουμε τις συνθήκες διαβίωσης εκεί, τις ιδιαιτερότητες που έχει το κλίμα της ερήμου...          Στη συνέχεια, καταγράφεται με επιτυχία από την συγγραφέα η αλλαγή της εικόνας της περιοχής γύρω από τις Πυραμίδες – λόγω της αστυφιλίας – και αποδίδεται πολύ παραστατικά η καινούρια της κατοικία, σε πολυκατοικία (αυτή την φορά) της οδού Μουράτ, στον 5^ο με τα 150 σκαλοπάτια !

 Τα χρόνια κυλάνε μέσα στην ταξική διάκριση που υπάρχει στην γειτονιά, μέσα στην πολυπολιτισμικότητα του χώρου, στις νοοτροπικές εμμονές με τε τις θρησκευτικές ιδιαιτερότητες των Αιγυπτίων, το ραμαζάνι και τον μουεζίνη με τα θρηνητικά του καλέσματα. Η παιδική ψυχή της 9χρονης τότε συγγραφέως μέσα σε αυτό το κλίμα ωριμάζει, ενώ μέσα από την γνωριμία της με τον Αντέλ, τον Αιγύπτιο συνομήλικο φίλο της, βιώνει την σαγήνη του πρώτου, του παιδικού της έρωτα.

 Στην ώρα της διασκέδασης και του παιχνιδιού, μέσα από το όνομά της (Έλσα-Ελισάβετ), ένα όνομα με φανερή την ξενική του προέλευση, τίθεται για πρώτη φορά και τόσο αναπάντεχα το ζήτημα της πατρίδας και της εθνικής ταυτότητας.

Είναι ένα ζήτημα που την προβληματίζει. Η αίσθησή της ότι την ίδια στιγμή είναι Ελληνίδα, αφού οι γονείς της είναι Έλληνες, αλλά και Αιγυπτία, αφού ζει στην Αίγυπτο, ξεδιπλώνει μπροστά μας τις ιδιαιτερότητες – τις ομοιότητες και τις διαφορές – μεταξύ της φυσικής και της θετής πατρίδας. Παράλληλα, τίθεται εκ νέου το ζήτημα του επαναπατρισμού και των δυσκολιών που εμπεριέχονται στον ορισμό του προκειμένου για την δεύτερη γενιά των μεταναστών, αφού ο τόπος γέννησής τους συμβαίνει να είναι ...η θετή τους πατρίδα. Η πολιτική ιστορία της Αιγύπτου και η κοινωνική της εξέλιξη στο β’ μισό του  αιώνα αποτελούν το υπόστρωμα αυτού του εκπληκτικού περίπατου στους δρόμους του Καΐρου.

 Μέσα από τις συζητήσεις των δύο φίλων (του Αντέλ και της Έλσας) ξανανιώνει η Αιγυπτιακή νεότερη ιστορία. Το κίνημα του 1952, η αποχώρηση των Άγγλων, η ανάπτυξη της γεωργίας και βιομηχανίας, το φράγμα του Ασσουάν, η οργάνωση του στρατού, ο Αραβοϊσραηλινός πόλεμος των 6 ημερών και η ήττα των Αιγυπτίων το 1967.

 Το οδυνηρό επακόλουθο της οικτρής οικονομικής κατάστασης που επικράτησε τότε στην Αίγυπτο, η ανεργία και η φτώχεια, υποχρέωσε τους γονείς του Αντέλ να μεταναστεύσουν σε άλλο Αραβικό κράτος.

Η οικονομική κρίση λοιπόν οδήγησε στη μετανάστευση και στην απώλεια του φίλου. Ήταν το πρώτο πλήγμα στην παιδική ψυχή. Ο Αντέλ έφυγε από την Αίγυπτο, έφυγε από την γειτονιά και από την ζωή της...   Ακολούθησαν τα μαθητικά χρόνια. Η Αμπέτειος Σχολή , στην οποία μαθήτευσε η συγγραφέας, ήταν από τα πρώτα Ελληνικά ευεργετήματα στο Κάιρο αφού είχε ιδρυθεί το 1860 και συγκρινόταν τότε με την Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη. Το όραμα της Αμπετείου ήταν να καλλιεργήσει τη διαπολιτισμική συνείδηση και τον κοσμοπολιτισμό στους μαθητές της,  εμπεδώνοντας παράλληλα την Ελληνική γλώσσα και κουλτούρα, και να διαμορφώσει την Ελληνική τους ταυτότητα .

Στο βιβλίο της η συγγραφέας παραθέτει λόγια του Μαχφούζ που αναφέρονται στη γυναίκα και μαρτυρούν τον θαυμασμό του, την εκτίμηση και την αγάπη του προς το πρόσωπό της.  « Στόχος της γυναίκας είναι η δημιουργία », μας λέει ο Μαχφούζ και κάπου πιο κάτω επισημαίνει ότι :  « Τα κινήματα χειραφέτησης των γυναικών αποτελούν τα βασικότερα συστατικά για οποιαδήποτε αναγέννηση στην ιστορία των ανθρώπων. Μια κοινωνία δεν μπορεί να ανανεωθεί ή να εξελιχθεί, αν η προσπάθειά της αυτή δεν συνοδεύεται από ένα κίνημα για την γυναικεία χειραφέτηση ». Παραθέτει επίσης λόγια του για τον θάνατο όταν αυτός μας διαβεβαιώνει ότι : « Ο θάνατος είναι όμορφος, αλλά τον έχουν διαβάλει, γιατί χωρίς αυτόν η ζωή δεν θα είχε καμία αξία ».

Αυτά τα λόγια κάνουν την Πέρσα Κουμούτση να συμπλέκει στην φαντασία της τον δάσκαλο με τον πατέρα της.  Στη συνέχεια μας μιλάει για το Πανεπιστήμιο του Καΐρου και για τα φοιτητικά της χρόνια σε αυτό. Για τη δημιουργία νέων γνωριμιών, για τις καινούριες της φιλίες. Μας δίνει στοιχεία για την ιστορία του σύγχρονου, μοντέρνου Αιγυπτιακού θεάτρου που διδάχθηκε. Επιμένει στην επίσκεψη του Άρθουρ Μίλερ εκεί και στην συνάντησή της με τον αρχαιολάτρη καθηγητή της Χάμντι Ιμπραήμ από τον οποίο μαθαίνει να διακρίνει σαν σημαντικότερες αξίες την αλήθεια, την αγάπη, την σοφία, την γνώση.  «Λατρέψτε τες και αντισταθείτε σε οτιδήποτε συντελεί στην αποσύνθεσή τους», παραγγέλλει ο σπουδαίος δάσκαλος και μεταφραστής της αρχαίας Ελληνικής και Λατινικής Γραμματείας, ο καθηγητής Χάμντι Ιμπραήμ που το 2006 το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ τον συμπεριέλαβε στους 100 σημαντικότερους ανθρώπους του πνεύματος.  Ο καιρός περνάει και η φοιτητική της ζωή συνεχίζεται. Η ίδια εξακολουθεί να βιώνει μέσα της τη σύγκρουση μεταξύ των δύο πατρίδων, της Ελλάδας και της Αιγύπτου. Παρακολουθεί τις φοιτητικές διαδηλώσεις ενάντια στο κυβερνητικό κατεστημένο. Βιώνει τη δυσάρεστη απόρριψή της από τους Αιγύπτιους συμφοιτητές της. Είναι η «ξένη» !!! φοιτήτρια, λένε χαρακτηριστικά κάποιοι απ ́ αυτούς.

 Με το πολιτικό επεισόδιο του 1978 που αναφέρει η συγγραφέας βιώνουμε όλοι μας το « τέλος εποχής » και τη διαδοχή του Σαντάτ από τον Μουμπάρακ. Αυτό το «τέλος εποχής» οδήγησε και την συγγραφέα στην αναχώρησή της από την Αίγυπτο, στην αναχώρησή της από την πατρίδα της καρδιάς της, χωρίς να βρεί το κουράγιο να αποχαιρετήσει κανέναν πίσω της.  Η εγκατάστασή της στην Ελλάδα και οι δυσκολίες προσαρμογής της στη νέα ζωή, στο νέο περιβάλλον καταγράφονται πολύ επιδέξια.  Η πρώτη μετάφραση έργων του Μαχφούζ από την Πέρσα Κουμούτση ήταν γι αυτήν μία πνευματική, κατά κάποιο τρόπο, επιστροφή της στην Αίγυπτο που την διευκόλυνε να είναι συγχρόνως κοντά και στις δύο της πατρίδες.  Έτσι άνοιξε για την συγγραφέα ο δρόμος ενσωμάτωσής της στον νέο χώρο.

Ακολούθησε η τακτοποίηση των ενοχών για την «φυγή» της από την Αίγυπτο. Μέσα από το πνευματικό της έργο, μέσα δηλαδή από τις μεταφράσεις του Ναγκίμπ Μαχφούζ, κατορθώνει και επανασυνδέεται με την Αίγυπτο, κατορθώνει και ισορροπεί βιώνοντας και τις δύο πατρίδες, το ίδιο γι ́ αυτήν αγαπημένες !  Από το κείμενο συνολικά αναβλύζει μελαγχολία και νοσταλγία. Η πρώτη επιστροφή στο Κάιρο μετά από 15 χρόνια απουσίας ήταν για την συγγραφέα ένα «προσκύνημα», μια απόδοση «φόρου τιμής» σε μία πατρίδα που  δεν ξεχνιέται! Το Χαν-ελ Χαλίλ, το Πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ, η συνοικία Ελ Σαναντικίγια, το σοκάκι του Μιντάκ...

 Κυρίες και Κύριοι,

 Το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα αντιπροσωπεύει μια σημαντική μαρτυρία και μια σειρά διορατικούς στοχασμούς που εμπλουτίζουν και τροφοδοτούν την έρευνα. Αυτός είναι ο λόγος που μίλησα με θερμά λόγια για το συγκεκριμένο βιβλίο στους φοιτητές μου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο μάθημα της Ελληνικής Διασποράς και του Παροικιακού Ελληνισμού που τους διδάσκω. Άλλωστε η ίδια η συγγραφέας, η αγαπητή Πέρσα Κουμούτση, έχει προσκληθεί και έχει παρουσιάσει το έργο της με μεγάλη απήχηση στους φοιτητές.

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα για όσους έχουν γνωρίσει την εμπειρία της ζωής στη Διασπορά αλλά και για εκείνους που θέλουν να μάθουν για αυτήν.

Σας προτείνω λοιπόν να παρακολουθήσετε τον περίπατο αυτό μέσα από τις σελίδες του βιβλίου που η Πέρσα Κουμούτση έγραψε για εμάς.

Βίντεο από την εκδήλωση στο "Μελίνα Μερκούρη"

Βίντεο από την εκδήλωση στο Πολιτιστικό Κέντρο Κερατσινίου "Μελίνα Μερκούρη", με ομιλήτριες τη συγγραφέα, μεταφράστρια λογοτεχνίας και εκδότρια Ελένη Κεκροπούλου, την ποιήτρια, μεταφράστρια λογοτεχνίας κι αντιπρόεδρο του πολιτιστικού συλλόγου, Κική Κοκκίνου και την Λίτσα Νιαρχάκου, πρώην υπεύθυνη Δημοσίων σχέσων του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, που μίλησε εκ μέρους των αναγνωστών.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η ομιλία της Ελένης Κεκροπούλου στην εκδήλωση:

Είμαστε, λοιπόν, απόψε εδώ, για να τιμήσουμε την Πέρσα Κουμούτση, καταξιωμένη και βραβευμένη μεταφράστρια, και εξαίρετη συγγραφέα. Με την κυρία Περσεφόνη Κουμούτση γνωριζόμαστε πολλά πολλά χρόνια, αφού υπηρετήσαμε τους ίδιους τομείς του πολιτισμού και της παιδείας, δηλαδή τον γραπτό λόγο και την ελληνική γλώσσα, είτε ως μεταφράστριες επί πολλά χρόνια, είτε ως συγγραφείς. Ξεκινήσαμε, εγώ από το  ̓79, εκείνη από το  ̓92, -έχουμε και μια διαφορά ηλικίας- σε μια εποχή που όλα είχαν αρχίσει να αλλάζουν άρδην στον τομέα της μετάφρασης. 

Ήταν μια εποχή που οι πνευματικές πύλες της χώρας μας άνοιγαν στην νέα επιθετική λογοτεχνία που ερχόταν από το εξωτερικό, για να φέρει έναν νέο αέρα και μια άλλη νοοτροπία στον εγχώριο γραπτό λόγο. Εργαστήκαμε  ακατάπαυστα μεταφράζοντας ξένη λογοτεχνία, την οποία προτιμούσε ο κόσμος τότε έναντι της ελληνικής που είχε χαθεί, η αλήθεια, σε ένα ομφαλοσκοπικό σύμπαν για μεγάλο διάστημα, επηρεασμένη από αριστερισμούς και δεξιισμούς, με εμμονές σε παλαιά πρόσωπα, ακολουθώντας όχι το μοτό που επικρατούσε στην πριν από εμάς εποχή, δηλαδή: η μετάφραση είναι σαν τη γυναίκα: όταν είναι πιστή δεν είναι ωραία, κι όταν είναι ωραία δεν είναι πιστή. Αποτέλεσμα, πλήθος παραφράσεων που αντί να αναδεικνύουν τον τρόπο έκφρασης και το αίσθημα του συγγραφέα, να αναδεικνύεται ο τρόπος έκφρασης και η προσωπικότητα του μεταφραστή. 

Ουδέποτε το πίστεψα αυτό, διότι έχοντας την ευλογία να μαθητεύσω δίπλα σε έναν ενθουσιώδη δάσκαλο, έναν άριστο φιλόλογο που του οφείλω αυτό που είμαι σήμερα, τον αείμνηστο Γεώργιο Πελίγκο, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη όπως τα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, έμαθα ότι η ελληνική γλώσσα είναι τόσο δυνατή, τόσο πλούσια, στον κορμό αλλά και στα παρακλάδια της, ώστε η μετάφραση να μπορεί  θαυμάσια να είναι καί πιστή και ωραία. Αυτήν την τακτική ακολούθησε και η Πέρσα στην μεταφραστική της διαδρομή συμβάλλοντας καταλυτικά στην ουσιαστική παιδεία, αυτήν που αναπτύσσεται έξω από το συμβατικό και αποστεωτικό σχολείο. Έχει αφήσει στην σύγχρονη αλλά και στη μελλοντική γενεά, εμβληματικές  μεταφράσεις σημαντικών Αράβων συγγραφέων, και σχεδόν το συνολικό έργο του μεγάλου νομπελίστα Ναγκίμπ  Μαχφούζ. Επίσης έχει μεταφράσει το Κοράνι, σε μια πολύ προσεκτική και ωραία μετάφραση, χρήσιμη για όλους όσοι μελετούν τις θρησκείες. Όπως ήταν φυσικό, λοιπόν, με ένα τέτοιο έργο, βραβεύτηκε για το σύνολο των μεταφράσεών της με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη. Κι επειδή η μετάφραση λειτούργησε πλειστάκις ως ο προθάλαμος της συγγραφής, ήταν επόμενο κάποια στιγμή να περάσει και σ ̓αυτό το είδος του γραπτού λόγου. 

Έτσι ήρθαν τα μυθιστορήματα: -Αλεξάνδρεια, στον δρόμο των ξένων,-Τα Χρόνια της νεότητός του, ο ηδονικός του βίος,  -Δυτικά του Νείλου -Καφέ Κλεμέντε- Χάρτινες Ζωές- Στους Δρόμους του Καΐρου. Όλα τα μυθιστορήματά της είναι μια επιστροφή στη γη και στον αέρα που την έθρεψε, την γη της Αιγύπτου, στην Αλεξάνδρεια και στο Κάιρο των Ελλήνων. Η Πέρσα Κουμούτση είναι μοιραία δεμένη με την Αίγυπτο μέσα από τα μυθιστορήματά της που μας θυμίζουν πόσο βαθιά ο ελληνισμός άφησε τις ρίζες του στον τόπο αυτόν. Οι ήρωές της αισθαντικοί, μελαγχολικοί, μοιραίοι με έναν εντυπωσιακό, υποδόριο τρόπο, διακριτικοί ή ηχηροί στα αισθηματικά τους, πάντα γοητευτικοί, με μια γοητεία που φέρει τη σφραγίδα της ιδιαίτερης γραφής της Πέρσας. Μιας γραφής ευγενικής, εκλεπτυσμένης, φιλολογικά άρτιας. Οι λέξεις που χρησιμοποιεί, οι παρομοιώσεις, ο τρόπος σύνταξης, είναι όλα ταυτισμένα με τον αισθητικό και αισθησιακά ήρεμο τρόπο με τον οποίο προβάλλει η ίδια η προσωπικότητά της, όπως την γνωρίζουμε εμείς οι άνθρωποί της, τόσα χρόνια. 

Η Πέρσα ανήκει σε μια γενιά δημιουργών που δεν διαγωνίστηκε για την πρωτιά, δεν ανταγωνίστηκε στείρα, δεν χρησιμοποίησε δόλια μέσα για να κερδίσει βραβεία, καταξίωση και αναγνώριση, όπως γίνεται κατά κόρον στον τόπο αυτόν, όπου η μετριότητα υπερεκτιμάται και βραβεύεται με το ένα η το άλλο βραβείο, αλλά εν τέλει η ελληνική λογοτεχνία μένει περίκλειστη στον ελλαδικό χώρο, γιατί είναι ανυπόληπτη στο εξωτερικό όπου οι λογοτεχνικές απαιτήσεις είναι μεγάλες. Δούλεψε κατ ̓αρχήν υπηρετώντας τον υπέρτατο θεό, την Ανάγκη. Ανάγκη για έκφραση, ανάγκη για γνώση, ανάγκη για επιβίωση.  Έτσι, κάτω από το βλέμμα αυτής της υπέρτατης θεότητας, δεν μπορούσε παρά να είναι αμιλλώμενη. Η παρουσία της στα γράμματα διακριτική αλλά ευδιάκριτη. Μια παρουσία που θα αφήσει το στίγμα της και στις μετέπειτα γενιές. Η Πέρσα Κουμούτση είναι μια λογοτεχνική παρακαταθήκη.

Στιγμιότυπα από την εκδήλωση στο Πολ. Κέντρο "Μελίνα Μερκούρη"

 

Aπό την εκδήλωση στο Πολιτιστικό Κέντρο Κερατσινίου "Μελίνα Μερκούρη", με ομιλήτριες τη συγγραφέα, μεταφράστρια λογοτεχνίας και εκδότρια Ελένη Κεκροπούλου, την ποιήτρια, μεταφράστρια λογοτεχνίας κι αντιπρόεδρο του πολιτιστικού συλλόγου, Κική Κοκκίνου και την Λίτσα Νιαρχάκου, πρώην υπεύθυνη Δημοσίων σχέσων του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, που μίλησε εκ μέρους των αναγνωστών.