Εκδήλωση για το "Καφέ Κλεμέντε" στην Ηλιούπολη

Στις 5 Ιουνίου 2010 πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για το "Καφέ Κλεμέντε"στο Μουσείο Εθν. Αντίστασης της Ηλιούπολης . Μίλησε για το βιβλίο η συγγραφέας Ελένη Τσαμαδού (αριστερά στη φωτό) ενώ η Μαργαρίτα Θηβαίου διάβασε κείμενο της συγγραφέα και βιβλιοκριτικού Ελένης Γκίκα.

Οι ηθοποιοί Ιουλιάνα Ρόντου και Πωλίνα Γουρδέα επί σκηνής στην Ηλιούπολη. Δραματοποίησαν σκηνές από το "Καφέ Κλεμέντε" και συγκίνησαν το κοινό.

Η Πωλίνα Γουρδέα

Η Ιουλιάνα Ρόντου

Η Ειρήνη Βογιατζή με μοναδικό θεατρικό τρόπο διάβασε αποσπάσματα του βιβλίου.

Το "Καφέ Κλεμέντε" στο Βόλο

Συνέντευξη στην κ. Ελισάβετ Σπαντιδάκη,
Εφημερίδα ¨Θεσσαλία¨ 23-5-2010


Με την αγαπημένη φίλη Ειρήνη Σκιαθίτη μετά την παρουσίαση του "Καφέ Κλεμέντε" στο Public Βόλου, 18-5-2010



Από την συνέντευξή μου στο TRT
και στην εκπομπή του δημοσιογράφου Σωτήρη Πολύζου (18-5-2010)

" Η Αραβική λογοτεχνία και η απήχησή της στον Δυτικό Κόσμο

Public Συντάγματος : Μια βραδιά αφιέρωμα στην Αραβική λογοτεχνία και στην απήχηση της στο Δυτικό Κόσμο περίμενε τους επισκέπτες του Public Συντάγματος, την Τετάρτη 28 Απριλίου και ωρα 21.00.

Κοντά μας βρέθηκαν ο Azouz Begag, (πολιτικός, συγγραφέας), o Subhi Hadidi (κριτικός λογοτεχνίας, δημοσιογράφος) και η Πέρσα Κουμούτση (συγγραφέας και μεταφράστρια). Την εκδήλωση τίμησε με την παρουσία του και ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος.

Η σύγχρονη αραβική λογοτεχνία τα τελευταία χρόνια αλλάζει τον παραδοσιακό της χαρακτήρα, ζητώντας πλέον να ικανοποιήσει ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Kαι οι πιστοί αναγνώστες της, που ολοένα και αυξάνονται, δεν την επιλέγουν πια "από περιέργεια" όπως γινόταν στο παρελθόν, αλλά την επιλέγουν για το κύρος και τα πανανθρώπινα θέματα που πραγματεύεται. Αυτά ειπώθηκαν ανάμεσα σε άλλα στην πολύ ενδιαφέρουσα βραδιά με πρωταγωνιστές ένα (πρώην) Γάλλο Υπουργό (αλγερινής καταγωγής), έναν διεθνούς φήμης κριτικό λογοτεχνίας και σεναριογράφο Συριακής καταγωγής και μια Ελληνίδα συγγραφέα και μεταφράστρια αραβικής λογοτεχνίας. Συντονιστής της πολύ ενδιαφέρουσας συζήτησης ο έμπειρος δημοσιογράφος Βασίλης Καλαμαράς (εφ. Ελευθεροτυπία).

" Διπλή Πολιτισμική Ταυτότητα" Public, 23/2/010

Στις 23 Φεβρουαρίου, στο πολύ φιλόξενο χωρο του Public, τρεις συγγραφείς:Τάκης Θεοδωρόπουλος, Αμάντα Μιχαλοπούλου και Πέρσα Κουμούτση συναντήθηκαν με τον δημοσιογράφο Γιάννη Μπασκόζο, διευθυντή του λογοτεχνικού περιοδικού "Διαβάζω" για να μιλήσουν για το θέμα της "Διπλής Πολιτισμικής Ταυτότητας" στη λογοτεχνία.

Με αφορμή τη συνάντησή μας αυτή και τα όσα ειπώθηκαν, σας παραθέτω κάποιες από τις απόψεις μου.

Η ανάγκη διαλόγου, επικοινωνίας και γενικότερα ενός "ανοίγματος" προς ένα κοινωνικά, πολιτικά και θρησκευτικά διαφορετικού "άλλου " από εμάς, παρότι υπήρξε πάντα θέμα μεγάλης σημασίας στην ανθρώπινη ιστορία, τα τελευταία χρόνια γίνεται παντού επιτακτική. Η μαζική μετανάστευση των πληθυσμών από τις λιγότερο προνομιούχες χώρες της Ασίας και της Αφρικής στις πιο προνομιακές της Ευρώπης, αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής έχουν μετατρέψει τις περισσότερες ευρωπαϊκές κοινωνίες, ιδίως στις αστικές περιοχές, σε πολυπολιτισμικές, πολυθρησκευτικές και πολυφυλετικές κοινωνίες ή αν θέλετε, φυλετικά μη αμιγής. Μετά το ’80, λόγω της ραγδαίας μεταμόρφωσης του κοινωνικού ορίζοντα ο οποίος μοιραία αντανακλάται στις λογοτεχνικές εκφράσεις, ο εστιασμός των νεότερων πεζογράφων στον μικρόκοσμο της καθημερινής ζωής παρέκλινε και τώρα βλέπουμε πως υπάρχει στη λογοτεχνία μια ξεκάθαρη στροφή ή τάση εστιασμού στην έννοια της διαπολιτισμικότητας και της προώθησης της διαφορετικότητας κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στη Ελλάδα αλλά και στη παγκόσμια λογοτεχνία.

Λιγα λόγια για ένα ταξίδι και ένα συνέδριο 27-29 Οκτωβρίου

Η αντιπροσωπεία (αποστολή) της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Αλγερία με επικεφαλής της την κα Μπαεζ οργάνωσε ένα συνέδριο στο Αλγέρι με θέμα τον «Διαπολιτισμικό διάλογο και τον ρόλο του συγγραφέα στην προώθηση της διαφορετικότητας». Προσκεκλημένοι ήταν πεζογράφοι και ποιητές από δέκα ευρωπαϊκές χώρες που είτε ενσωμάτωσαν στα έργα τους τον σφυγμό του σύγχρονου αραβικού κόσμου, είτε έδειξαν έμπρακτα την ευνοϊκή τους στήριξη προς την αραβική υπόθεση.

Είχα την τύχη να με επιλέξουν ως ελληνίδα εκπρόσωπο, και μόλις μου έκαναν την πρόταση μέσω της πρεσβείας μας στο Αλγέρι τη δέχτηκα αμέσως. Δε θα σας μιλήσω για τα πρακτικά του συνεδρίου, ούτε για τα παραλειπόμενά του , γιατί κι αυτό, όπως τα περισσότερα συνέδρια στα οποία συμμετείχα τον τελευταίο καιρό, ήταν άρτια οργανωμένο με ενδιαφέρουσες εισηγήσεις. Αν και οι περισσότερες πήγαζαν μάλλον από προσωπικές εμπειρίες των ομιλητών στις λιγότερο ευνοημένες χώρες της Βορείου και όχι μόνο Αφρικής, και όχι τη λογοτεχνική συνδιαλλαγή τους με τον αραβικό κόσμο. `Αλλωστε ακούστηκαν και μάλλον συμβατικές απόψεις και ιδέες, για τη σύγκλιση των νοοτροπιών των εθνών κλπ. Θα σας μιλήσω λοιπόν για την αίσθηση που αποκόμισα ενώ βρισκόμουν στο Αλγέρι, παρότι εξαιτίας του συνεδρίου και της κατάστασης που κυριαρχεί ακόμα εκεί δεν κατάφερα να το γυρίσω όπως θα ήθελα, κάτι που το θέλει αμέσως ο κάθε ταξιδιώτης που αντικρίζει την πόλη από μακριά.

Το Αλγέρι είναι μια πόλη γεμάτη αντιθέσεις, μια πόλη ακατέργαστα όμορφη αφού ο τουρισμός δεν την έχει αγγίξει ακόμα. Κτισμένη πάνω σε ένα λόφο, βουνό όπως το ονομάζουν οι κάτοικοι του, ο περιηγητής έχει τη αίσθηση οτι την ανεβοκατεβαίνει όπως ένα τραινάκι του τσίρκου, Όχι τόσο από τις απότομες σε κάποια σημεία της ανηφοριές, όσο από την ποικιλομορφία του πλήθους που περιδιαβαίνει τους δρόμους της, όπου συναντάς μελαψούς Βέρβερους με γοητευτικά χαρακτηριστικά, ξανθούς απογόνους της φυλής των Καμπυλ, μελαχρινές καλλονές -λες και βγήκαν από τα παραμυθια της Χαλιμας, κι άλλες με λυτά ως τους ώμους μαλλιά και άλλες με μαντίλες, μακριά πολύχρωμα φορέματα αλλά και τζινς με αθλητικά παπούτσια ! Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτή την πόλη ως αραβοποιημένη ευρωπαική ή αραβική που εξευρωπαϊστηκε. Και ενώ εκ πρώτης όψεως μοιάζει μια πόλη ήρεμη και σίγουρη για τον εαυτό της, μια πόλη που κατάφερε να βρει τους ρυθμούς της μετά τα τυφλά χτυπήματα των ισλαμιστών που πλήγωσαν βαθιά την αξιοπρέπεια του λαού της, αν περπατήσει κανείς στους δρόμους της καταλαβαίνει αμέσως πως υπάρχει ακόμα διάχυτη η αίσθηση του φόβου και πως οι πληγές δεν έχουν ακόμα εντελώς επουλωθεί. Αλλά το πιο παράδοξο είναι πως ενώ οι κάτοικοι κουβαλούν ακόμα τις φρικτές μνήμες από τη γαλλική κατοχή, επιμένουν να μιλούν τη γαλλική γλώσσα και πολλοί από αυτούς να ενστερνίζονται πολλές από τις συνήθεις των γάλλων στη καθημερινή τους ζωή. Παρόλα αυτά και ενώ διακρίνει κανείς καθαρά τα ίχνη μιας αμυδρής καχυποψίας στο βλέμμα τους, κατάφεραν να ξεπεράσουν τις όποιες επιφυλάξεις τους και να μας υποδεχτούν με τα καλύτερα, λαμπερά τους χαμόγελα.

Λόγω της καταγωγής μου, καθώς εκπροσωπούσα εκεί την Ελλάδα, με καλωσόρισαν ιδιαίτερα θερμά και η θερμή αυτή υποδοχή είχε τη συνέχειά της στον τρόπο που με αντιμετώπισε ο αλγερινός τύπος. Ήταν φανερό πως με ένιωσαν δική τους καθώς πέρα από την αραβική γλώσσα που τη μιλώ πολύ καλά, σαν δεύτερη μητρική μου, η Ελλάδα είναι μια χώρα που για αυτούς διαθέτει καλοσύνη ανεξικακία και κατανόηση. Σκέφτηκα πως ίσως έχουν υπερτιμήσει τα θετικά μας, επηρεασμένοι από την ιστορία και την τουριστική μας εικόνα, αλλά χάρηκα ιδιαίτερα που ήμουν στο επίκεντρο αυτής της σύναξης κάτι που δεν διέφυγε φυσικά της προσοχής και των άλλων συνέδρων . Στο Αλγέρι είχα επίσης την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά τους ευρωπαίους συνεδρους που γράφουν για τη διαφορετικότητα των χωρών και έχουν ως αντικείμενό τους το μεταναστευτικό πρόβλημα της Ευρώπης. Υπήρξε μάλιστα μια αμοιβαία υπόσχεση ότι θα εργαζόμαστε από κοινού για ζητήματα σχετικά με τον διαπολιτισμικό διάλογο. Από όλους ωστόσο ξεχώρισα τον πρώην αναπληρωτή υπουργό για τις ίσες ευκαιρίες στη Γαλλία επί διακυβέρνησης Βελπέν κ. Αζουζ Αγκάκ, έναν γάλλο αλγερινής καταγωγής . Έναν άνθρωπο με βαθιά παιδεία και αξιόλογο συγγραφικό έργο, όχι μόνο στη λογοτεχνία της χώρας του, αλλά και στους τομείς τις οικονομίας και της κοινωνιολογίας

Τέλος, τη σύντομη αυτή περιήγηση μου θα ήθελα να την κλείσω απευθύνοντας ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Πρέσβη της Ελλάδος στην Αλγερία κ. Μούτσογλου και τον πρόξενο κ.Λούζη για την πολύτιμη βοήθεια τους αλλά και μια ευχή. Η εντύπωση που έχουν ακόμα για μας ,ότι δηλαδή είμαστε χώρα ίσων ευκαιριών, δίκαιης μεταχείρησης των ξένων, τόπος φιλοξενίας και εγκαρδιότητας, όλα αυτά να επαληθευύονται και στην καθημερινή πράξη.

Cultural diversity between East and West, between Europe and the countries of the mediterrenean and the question of how each one of us conceives ...

or understands the other has always been a very significant issue that many scholars have dealt with in the past. "


(Ενα απόσπασμα από την εισήγησή μου σε συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στην πόλη Asilah του Μαρόκου )

Each civilization has its own characteristics, each comprises a collective and all embracing general way of life that includes tradition, aesthetic experience, religious beliefs, personal and collective values, sentiments or emotions, innovation, everyday habbits, personal creation. Social experience itself constitutes the fundamental element and the particularity of each culture. In other words, culture is connected to the core of society in which it is developed, and reflects its desire to express and celebrate the characteristics of the way of life or its history.
But culture cannot evolve, expand and generally succeed without communicating it to others. Umberto Eco in his theory of the ‘semiotics’ suggests that the whole of civilization should be studied as a phenomenon of communication, while the French philosopher and writer Jean-Paul Sartre with his question “ how we communicate with one onother, underlines this point too. It is true that one nation’s culture affects the learning cognitive situation of another, and opens our horizons to new ideas and perception. Through viewing the inner mirror of other peoples lives, their cultural identity we became more aware of our own and consequently of what one may call human civilization
Once culture is communicated it automatically integrates itself into what we may call human civilization,
Needless to say that the rapid social and political developments, the technological evolution and the novel power of massive forms of communications transformed the picture of the 20th and 21st century in that respect. There many models of communication have tried review the impact of its messages on one another. I shall not enumerate all of them as they will take all of my time. However, I shall stop at the most significant one, which is literature and translation. Trough my personal experience as a writer and a literary translation for the past twenty years, I have come to believe that literature is the most significant channel, the most effective way of communicating one’s culture, as it is the mirror on which all of the above elements are reflected upon. And the means to achieve this is translation. Once literature is translated it is not restricted anymore to the limited borders of its birthplace, it shrugs off its locality, exotic or special features and takes up its universal trait, the special colours and odours become universal concepts and ideas….
Literature is a universal language, even when writers depict the very core of their own society or the themes they deal with are derived from of their cultural surrounding. Writers are not mere narrators of a local myth their writing is the result of a complex and composite observation of μan in a universal sense and what determines his existence, his behaviour, and acts...

To ¨Καφέ Κλεμέντε" στο Εθνος out από την αγαπημένη μου Ελένη Γκίκα

Σε ευχαριστώ πολύ Ελένη μου...